215. rocznica zajęcia Wrocławia przez napoleońską Wielką Armię

Błyskawiczny atak napoleońskiej Wielkiej Armii jesienią 1806 roku doprowadził do całkowitej porażki wojsk pruskich. Po zajęciu Berlina oddziały francuskie parły na wschód, dążąc do zajęcia najważniejszych miast przeciwnika. Z początkiem grudnia 1806 r. IX Korpus Armijny, złożony z trzech dywizji piechoty (ponad 20 tysięcy żołnierzy i blisko 50 dział), dowodzony przez Hieronima Bonaparte, brata cesarza, dotarł pod Wrocław.  Oblężenie miasta, posiadającego silne fortyfikacje obsadzone przez ok. 6 tysięcy żołnierzy z ponad 250 działami, rozpoczęło się 7 grudnia, a kilka dni później nastąpiło silne artyleryjskie bombardowanie umocnień pruskich. Podjęty 22 grudnia atak piechoty napoleońskiej załamał się w ogniu obrońców. Oblegający podjęli zatem ponowny ostrzał, celując nie w bastiony, lecz w cywilną zabudowę miejską.  Z początkiem stycznia 1807 roku pruski komendant Wrocławia, generał Alexander Heinrich von Thile, pojął, że wobec przewagi wroga, tragicznej sytuacji państwa i nacisków mieszczan, przerażonych dewastacją ich domostw, dalsza obrona jest niemożliwa i postanowił nakazać załodze złożenie broni. W dniu 7 stycznia 1807 roku książę Hieronim Bonaparte osobiście przybył do Wrocławia, by przyjąć  kapitulację garnizonu. Podjął wówczas decyzję o wyburzeniu fortyfikacji miasta. To, co miało być karą dla Wrocławia, okazało się w przyszłości błogosławieństwem – uwolnione z gorsetu bastionów i murów miasto rozpoczęło wkrótce nieskrępowany rozwój terytorialny i ekonomiczny.

Ten wpis został opublikowany w kategorii Aktualności. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.