Ossoliński projekt badania rysunków Hoefnagela otrzymał dofinansowanie z KCBnD

Rysunek Jorisa Hoefnagela

Miło nam poinformować, że projekt Zakładu Narodowego im. Ossolińskich pn. Badania technologiczne pejzażowych rysunków z II połowy XVI wieku Jorisa (Georga) Hoefnagela ze zbiorów Muzeum Książąt Lubomirskich w Zakładzie Narodowym im. Ossolińskich we Wrocławiu, złożony do II konkursu Krajowego Centrum Badań nad Dziedzictwem na wykonanie badań technologicznych, ekspertyz interdyscyplinarnych oraz strategii ochrony, uzyskał pozytywną rekomendację Rady Naukowej Centrum.

Pozytywnie zostało zweryfikowanych jeszcze 14 wniosków (więcej informacji: http://krajowecentrum.mnk.pl/aktualnosci).
Przedmiotem ossolińskiego projektu jest przebadanie technologiczne 5 z kolekcji 13 rysunków wybitnego flamandzkiego manierysty Jorisa (Georga) Hoefnagela (1542-1600), znajdujących się w ossolińskim Muzeum Książąt Lubomirskich. Zbiór ten, pochodzący z kolekcji hr. Ignacego Skarbka przekazanej Ossolineum w 1852 r., stanowi jedyny jednolity zespół prac w Polsce, przypisywanych temu artyście. Szczegółowym badaniom technologicznym m.in. składu chemicznego użytych pigmentów (rodzajów tuszu), porównaniu tuszy i pigmentów, użytych do wykonania rysunków i osobno w sygnaturach oraz pomiarom światłotrwałości, poddane będą prace pochodzące z lat 1577-1578: Pejzaż z portem nad rzeką, miastem i zamkiem na wzniesieniu – widok Andernach; Pejzaż z regionu Weneto z młynem nawodnym i zabudowaniami gospodarczymi; Pejzaż z regionu Weneto z zamkiem nad rzeką, wieżą i młynem nawodnym (podsiębiernym); Pejzaż z regionu Weneto z rozlewiskiem rzeki i młynem nawodnym oraz Pejzaż z regionu Weneto z winnicą, zabudowaniami gospodarczymi i wysoka wieżą.

Autorstwo Hoefnagela, potwierdzone sygnaturą, pierwszego z wymienionych rysunków nie budzi wątpliwości. Dlatego ten obiekt będzie materiałem porównawczym dla pozostałych prac, których autorstwo mistrza podważano. Potwierdzenie, a w każdym razie niewykluczenie autorstwa pozostałych prac i autentyczności sygnatur (wykluczenie ich XIX-wiecznej proweniencji) pozwoli wzmocnić przesłanki do przypisania ich autorowi, który jest uznawany za najwybitniejszego rysownika topograficznego II połowy XVI w. Przebadanie światłotrwałości dzieł tak znakomitego twórcy da odpowiedź, czy mogą one być eksponowane na wystawach. Natomiast stwierdzenie autentyczności rysunków podniesie wartość zbiorów Muzeum Książąt Lubomirskich, a tym samym umożliwi szersze rozpropagowanie poprzez ekspozycję tych wyjątkowych w skali kraju prac. W przypadku skutecznej realizacji projektu, jako jego podsumowanie, planuje się publikację artykułu omawiającego historię, walory artystyczne, znaczenie rysunków oraz problematykę konserwatorską w kontekście uzyskanych wyników oraz komunikaty dotyczące prac badawczych, a także prezentację rysunków na wystawie.

 

Osobami odpowiedzialnymi za projekt z ramienia Ossolineum są Arkadiusz Dobrzyniecki, kustosz w Dziale Sztuki Muzeum Książąt Lubomirskich oraz Katarzyna Kroczak Główny Konserwator Zbiorów Zakładu Narodowego im. Ossolińskich.

Ten wpis został opublikowany w kategorii Aktualności. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.