Uroczystości pogrzebowe Księcia Ordynata Andrzeja Lubomirskiego – Przeworsk, 19-20 stycznia 2024

Pogrzeb państwowy Andrzeja Lubomirskiego

W sobotę w Przeworsku odbył się pogrzeb księcia Andrzeja Lubomirskiego, zmarłego w Brazylii w 1953 r.

Uroczystości rozpoczęły się nabożeństwem w Kaplicy Domowej Pałacu Lubomirskich w Przeworsku, skąd kondukt pogrzebowy udał się do Bazyliki Kolegiackiej pw. Ducha Świętego.

Ostatni kurator Zakładu Narodowego im. Ossolińskich spoczął w krypcie rodowej w bazylice pw. Św. Ducha, tuż obok księcia Henryka Lubomirskiego, współzałożyciela Muzeum Książąt Lubomirskich.

W uroczystościach o charakterze państwowym wziął udział dyrektor Ossolineum, dr Łukasz Kamiński.

 

Zdjęcia opublikowane dzięki uprzejmości Powiatu Przeworskiego i Muzeum w Przeworsku Zespół Pałacowo – Parkowy, autor: Rafał Czepiński.

Obszerna fotorelacja dostępna jest na profilu FB Muzeum w Przeworsku.

Wideorelacja z uroczystości pogrzebowych Księcia Ordynata Andrzeja Lubomirskiego:

*****
Andrzej Lubomirski herbu Szreniawa urodził się 22 lipca 1862 r. w Przeworsku jako syn Jerzego Henryka Lubomirskiego i Cecylii z Zamoyskich. Od 1891 r. pełnił funkcję konserwatora zabytków sztuki Galicji. W 1898 r. został posłem na Sejm Galicyjski, a dziewięć lat później – posłem do parlamentu wiedeńskiego. Książę Andrzej Lubomirski był ekspertem delegacji polskiej na konferencji pokojowej w Paryżu w 1919 roku, zajmującym się zagadnieniami gospodarczymi.

Zarządzana przez niego ordynacja przeworska, była w okresie autonomii galicyjskiej i II Rzeczpospolitej, jednym z najlepszych majątków na ziemiach polskich. Jako polityk, zabiegał o koncesje i wsparcie finansowe dla fabryk w Galicji, a także rozwój kolei. Znakomicie wykształcony i przygotowany do prowadzenia działalności gospodarczej, pozostaje do dziś jedną z najważniejszych postaci polskiego biznesu przełomu XIX i XX wieku.

Od 1882 r. do końca okresu zaborów i całe dwudziestolecie międzywojenne pełnił funkcję kuratora literackiego Zakład Narodowy im. Ossolińskich, którym zarządzał. Piastując tę godność, wspierał działalność instytucji na polu wydawniczym, dbał również o pomnażanie zbiorów. W okresie II wojny światowej nieoficjalnie pełnił tę funkcję nadal, troszcząc się o sprawy Zakładu. W 1943 r. konspiracyjnie powołał na stanowisko dyrektora instytucji kustosza prof. Mieczysława Gębarowicza. Po zakończeniu działań wojennych wyemigrował do Brazylii.

Ten wpis został opublikowany w kategorii Aktualności. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.